Het viel niet mee het zevende deel te produceren binnen deze uiterst succesvolle reeks films. Je probeert de materie toch altijd weer vanuit een frisse invalshoek te benaderen, maar blijft je ook voortdurend bewust van de hooggespannen verwachtingen die de eerdere delen opwerpen. Toch denk ik dat wij erin geslaagd zijn een waardig document af te leveren. Confronterend, ja zelfs onthutsend zoals de waarheid hier wordt blootgelegd. Maar hoognodig ook! Er bestaan nog veel misstanden, zelfs binnen de grenzen van deze, onze eigen, veilige, knusse EU. Ik kan alleen maar hopen dat mijn film kan bijdragen aan een beter besef en een collectief bewustwordingsproces bij de toeschouwers. Niet voor niets heb ik daarom ook gekozen voor de brute expressiviteit van de rauwe pixels die in mijn Sony-Ericsson mobieltje besloten zitten en niet voor de gemakkelijk verteerbare gladde pulp die 35mm film of van die IMAX ellende met zich mee brengen. Kom nou! Met de miljoenen die het Nederlands Fons voor de Film en het Oostenrijks verkeersbureau beschikbaar hadden gesteld hadden we natuurlijk gemakkelijk een of ander gelikt Hollywoodgedrocht bol van vals sentiment en een soundtrack van Andre Rieu op de koop toe kunnen uitpoepen! Als we ons hadden geconformeerd aan hun eisen, natuurlijk! Dat zeggen ze er dan even niet bij, maar dat zouden ze natuurlijk wel willen, de smeerlappen met hun zwijggeld en hun handen waar het bloed aan kleeft van hardwerkende rockbandjes. Neen, veeleer smijt ik dan deze parel der onafhankelijke cinema terug in hun gezwollen varkenskoppen. Het enige waar ik mij aan hoef te verantwoorden is of dit meesterwerk voldoet aan de stenge regels en kwaliteitseisen die wij onszelf hebben opgelegd. Gedurende de gehele productie hebben wij elk shot, elke actie, elke dialoog minitieus beoordeeld, getoetst, gewikt en gewogen. Telkens weer klonk de vraag op de set: Past dit wel in het kader van Schlecht? Mij dunkt van wel! Ik hoop dat u net zo zult genieten en... Bassie en Adriaan, eat your heart out!