Inmiddels doorgedrongen in de top 3 van de verleidelijke 14 van deze o zo fijne radiozender: ‘the mission’ van CLAYBORN. Een enorme energieke single, hoe zou het gehele album dan klinken ??? KX radio onderwierp het album aan een luistertest.
Track 1 mag bekend zijn, aangezien dat de single is die nu dus (zoals eerder geschreven) op 3 staat. De energie spat er van af, en die aggressieve energie trekt zich door in ‘too happy’, iets waar ondergetekende zeer happy van wordt. Diversiteit in de track, diverse songstructuren, scheurende gitaren. Het is goed te horen dat er System of a down-adrenaline door de aderen van de band stroomt. Positief bedoeld, overigens.
‘Hey!!!’ heeft wat rockabilly-achtig, en duidelijk is te horen dat Crazy Jane, de zangeres van Clayborn, niet door de eerste ronde zou komen van menig talentenjacht als Idols of the x-factor. Maar de intensiviteit en beleving die zij ten tonele brengt, heb ik nog nooit bij welke idols of x-factor-deelnemer mogen ontdekken.
‘City dogs’ heeft alles in zich om een mogelijke opvolger te zijn van ‘the mission’. Goeie gitaarrif, sterke zanglijn, uitstekende gitaarsolo van Kurt Amat. Zou de overstap naar een groter publiek kunnen zijn. Hetzelfde geldt voor ‘kurt & jane’, track 5 van de cd, die je a.s. donderdag 22 februari in zijn geheel in het albumdossier (10.00-12.00 uur) voorbij zult horen komen.
Bij track 6 neemt de band even gas terug; ‘pleasure’ begint ingetogen, waarbij de stem van crazy jane sexy klinkt. Hoe vreemd ook, de band klinkt zelfs jazzy. Indrukwekkend, vooral ook de solo’s van Kurt. Ook de drumpartij mogen niet onvernoemd blijven; deze voegen iets toe naar de diverse tracks op de cd.
Op ‘retaliation’ zoeft de band weer in de hoogste versnelling voorbij, weer vallen de tegendraadse drumpartijen van Wouter ‘wally’ van Dijk op, zeker in de finale van de song.
Bij ‘liar’ valt de enorm sterke bassline op van Rogier. Enorm funky, wat de song naar een hoger plan trekt. Verder valt de confronterende aggressie in het ‘refrein’ op, en het dansbare effect van de song. Stilzitten is zeer moeilijk, zeker voor ondertekende, nu ie met het rechterpootje in het gips zit. Zo had het album van de red hot chili peppers moeten klinken.
Bij track 9 komen we de eerste track tegen die mij niet zoveel doet. Klinkt te doorsnee, te alledaags. Waarmee ik niet wil zeggen dat het slecht is, integendeel, maar vergeleken bij de eerste 8 traKX van het album, raakt het mij minder.
In ‘freak’ valt de simpele doch treffende baslijn op. Niet de sterkste track van het album, maar zeer de moeite waard. Bij ‘only human’ moet ik aan Henry Rollins denken, dezelfde intensiteit, dezelfde ‘in je smoel’-mentaliteit, dezelfde spanningsboog, die uitbarst in een eruptie van geluid. WAT EEN AFSLUITER VAN DE CD !!! Enige minpuntje, en dat vind ik zeer jammer, is dat de song eindigt met een fade-out. Hier had een grande finale op zijn plaats geweest. Enorm jammer.
Maar dat mag de pret niet drukken, alhoewel, misschien voor een beetje. Wat een energieke cd ! Wat een brok temperament !
Geloof me: deze cd bevat meer energie dan een traytje met 24 blikjes red bull ! En het is nog beter voor je gebit ook. Het moet wel heel erg raar lopen, als dit album niet in mijn album top 10 van 2007 gaat komen.
Zoals eerder vermeld in de recensie wordt het album a.s. donderdag 22 februari 2007 in het albumdossier behandeld door Henk Peeters (tussen 10.00 en 12.00 uur)
GroeTON ! Ton van Hoof