Het is natuurlijk een ultrafoute hoes waarop de bandleden van het Rotterdamse Clayborn als dolle honden zijn aangelijnd door zangeres Crazy Jane die haar decimeters lange naaldhak stevig plant in de rug van een van hen. Het had zo een albumhoes kunnen zijn uit de jaren tachtig van een hardrockband als The Rods of Wild Dogs. Of van Betsy van Bitch.
Nu plaatste ik hun vorige release, de verdienstelijke EP 'Kiss Me', nog onder het kopje rock, maar deze vlag dekt verrassend genoeg wel degelijk lading. 'Every Dog Has Its Day' is kaasje voor alle liefhebbers van old school 80s hardrock. Of de band het nu bewust doet of niet (ze noemen zelf hele andere invloeden), maar dit album had zo in 1983 uitgebracht kunnen worden, temidden van Girlschool, Rock Goddess en Mothers Finest. Vaak wordt bij zo'n nostalgische trip de clichétrommel op een verkeerde manier opengetrokken en word je herinnerd aan juist de slechte aspecten van de vroege jaren tachtig hardrock: slechte productie, zwakke zang, rommelig spel, infantiele songteksten en voorspelbare deuntjes.
Clayborn doet mij vreugd, want zij laten horen hoe het ook kan! Zij trakteren ons namelijk op de goede clichés: gedreven songs met op de juiste momenten een pakkende groove, dynamische "open" productie (dus niet zo dicht geplamuurd als veel hedendaagse albums), een Deltawerk van een zangeres (de Linda Perry van Nederland?), regelmatig eigenwijs doorscheurend gitaarwerk en muziek dat als een rol Steradent bruist van de energie. Clayborn profileert zich weliswaar als een hard rockende band, maar die spatie tussen hard en rockende mag regelmatig weggelaten worden. Het album begint met vier knallende nummers ijzersterk en vooral 'Too Happy' en 'Hey!!!' zitten zo barstensvol adrenaline, dat ik durf te stellen dat we hier met twee absolute krakers van de allerbovenste Hollandse kaasplank te maken hebben. En verdomd, als je naar de gitaarriffjes en de basloopjes van 'Too Happy' luistert en je denkt er even Paul DiAnno bij, dan zou je zweren naar een te gekke previously unreleased track van Maiden's 'Killers' te luisteren. Wow, wat een vette killersong! In meer episch materiaal als het krachtige 'Kurt & Jane' of 'Liar' doet de sfeer ook wat aan Skunk Anansie denken, maar dan met een hardrockgitarist. In 'Freak' lijkt de band op een experimentele Soundgarden en slotnummer 'Only Human' is een fraaie ballad dat zowel Skin als Anouk graag hadden willen maken.
Het tweede gedeelte van de plaat is weliswaar een slaghoedje minder explosief dan het imposante eerste deel ('The Wild Song' is eerder "the weak song"), maar de verwachtingen op basis van de EP 'Kiss Me' zijn absoluut ingelost. Toch maar eens gaan kijken of die live reputatie van hen inderdaad zo goed is.
Diagnose: 80/100
Evil Dr. Smith