Je hebt zo van die cd's waarmee je snel klaar bent als recensent. Die zijn er in twee soorten, aan de ene kant zijn er de schijfjes die te mager zijn om veel woorden aan vuil te maken, anderzijds zijn er albums die dermate aan de verwachtingen voldoen dat je je punt snel gemaakt hebt. Je kunt dan wel heel geforceerd naar woorden gaan zoeken om in één recensie drie keer hetzelfde te zeggen, maar dat is verspilde moeite. Het derde schijfje van Clayborn valt in die tweede categorie.
We hebben de groep al op een positieve manier leren kennen en er zijn geen duidelijke verschuivingen in de aanpak te signaleren, dus we kunnen het kort houden. Het rockt weer overtuigend en zangeres Crazy Jane heeft een overweldigende strot, zingt gevarieerd en houdt zich zo met haar kleine gestalte moeiteloos staande tussen haar drie mannen (zie ook het hoesje). Die drie mannen komen uitstekend voor de dag. De drums zijn weergaloos, de gitaarpartijen lekker fel en origineel en de bas gromt en bromt en helpt zo het stuwende materiaal fijn voorwaarts. Er is tussen de heftig rockende grondstoffen af en toe weer een prettig rustpuntje en zo lijkt alles opnieuw prima te kloppen. De band bewijst na twee ep's met 'Every Dog Has It's Day' ook het albumformaat aan te kunnen. Zwakke momenten zijn er namelijk niet en in alle onstuimigheid en variatie is de langspeler niks te lang.
Kortom, mensen die het eerdere werk van dit kwartet wisten te waarderen kunnen met een gerust hart tot aanschaf overgaan en zij die van stevige rock met metal-, punk- en progressieve muziekinvloeden houden, maar deze formatie nog niet kennen, wordt onverwijld aangeraden niet langer te wachten de verrichtingen van het viertal te checken. We citeren Crazy Jane in 'Freak': "We like it, Yeah!" Punt gezet!