Dommelsch riep ze al uit tot local hero, ongekendtalent.nl verhief ze tot talent van de week en ook een 3FM Serious Talent-nominatie hebben ze inmiddels op zak. Clayborn heeft over belangstelling niet te klagen en terecht, zo bewijst de Rotterdamse groep op zijn eerste volwaardige album. De band heeft in Kurt Amat een strakke gitarist, met een warm Fender-achtig geluid en veel ritmische slagkracht. Hij wordt achter zijn vodden gezeten door de stuwende drummer Wouter van Wijk, die in niets voor de Hans Eikenaars dezer aarde onder doet. Prima sound, krachtig, waar nodig swingend, en zeer gevarieerd spelend. Maar Clayborns absolute audiovisuele blikvanger is Crazy Jane. Ze ziet eruit als een strenge SM-meesteres, maar qua timbre doet ze een beetje denken aan Debbie Harry. Alleen heeft Jane een veel krachtiger stem, met een mooi hesig randje en sublieme beheersing. Voor haar zou in de hoogtijdagen van de punk menig bandje een moord hebben gepleegd. Maar ondanks de punk- en wave-invloed is de band beslist niet in het verleden blijven steken. Jammer is alleen dat Clayborn qua songs vaak iets te krampachtig in hetzelfde akkoord blijft hangen en niet naar een andere toonaard overgaat. Dat had de, beslist niet onaardige, nummers een stukje sterker gemaakt.
Hans van den Heuvel